Een op de tien artsen raakt ooit verslaafd, aan drank, of aan de pillen uit de medicijnkast. Uit angst voor ontslag – de patiënt moet immers beschermd– mijden ze behandeling en raken zo verder in de knel. Een nieuw programma moet die spiraal doorbreken.

‘Wat doe je nou?’ De vriendin van Sem van Doorn – op verzoek niet zijn echte naam – staat in de deuropening van de slaapkamer. Hij zit op bed. Zojuist heeft hij een ampul midazolam in zijn onderarm geïnjecteerd. De injectiespuit heeft hij nog in zijn hand. De tranen lopen over zijn wangen. Hij wilde al vanaf zijn vijfde dokter worden. Nu zit hij hier, als een zielig hoopje mens. Verslaafd. Bang. Hij is 28 en in opleiding tot arts op de spoedeisende hulp. Dit moet stoppen.